Notatki o zachowywaniu zapisu życia: dlaczego platformy go tracą, które formaty przetrwają i dlaczego symulacja człowieka jest gorsza niż jego archiwum.
Zapis, który przetrwał, nie jest automatycznie zapisem, któremu można wierzyć. Co czytelnik za sto lat może sprawdzić, czego nie może i dlaczego dowód musi leżeć obok treści.
Szyfrowanie chroni zapis i równie dobrze go pieczętuje. To, jak przez dziesięciolecia przechowuje się klucze, rozstrzyga, czy ktoś kiedykolwiek go otworzy.
Tania masa na orbitę przybliża archiwa poza Ziemią. Ale start nigdy nie był trudną częścią utrzymania zapisu, a z tymi trudnymi Starship nic nie robi.
Microsoft obiecuje 10 000 lat danych w szkle, kryształ krążący z Teslą wokół Słońca — znacznie więcej. Co znaczą te liczby i czego szkło nie naprawi.
Większość CubeSatów spala się w atmosferze po kilku latach. Dziesięciocentymetrowa specyfikacja, według której powstają, trwa ponad ćwierć wieku — i to ją warto naśladować.
W 2019 roku niklowe archiwum ludzkiej wiedzy uderzyło w Księżyc z lądownikiem Beresheet. Najpewniej przetrwało — i dlatego uczy, co znaczy „przetrwać”.
W 2020 roku GitHub zapisał na filmie wszystkie aktywne publiczne repozytoria i złożył je w kopalni na Svalbardzie na tysiąc lat. Film to najmniej ciekawa część.
Prawie wszystko, co człowiek po sobie zostawia, mieści się dziś w usługach, które nigdy nie miały go przeżyć, na warunkach, których większość nie przeczytała.
Rejestrowanie stało się darmowe, a opisywanie nie. Efektem są ogromne zbiory prywatne, których nikt nie umie sensownie przeszukać, przeczytać ani odziedziczyć.
Przestarzałość formatów to tryb awarii, którego nikt nie zauważa, dopóki się nie wydarzy, a obrona jest nieefektowna, dobrze znana i najczęściej ignorowana.
Systemy symulujące zmarłych są już sprzedawane. Zarzut nie brzmi, że są niesamowite — brzmi, że nadpisują zapis, z którego powstały.
Najtrudniejszym pytaniem trwałości nie jest przechowywanie. Jest nim to, co zapis musi zawierać, żeby zrozumiał go ktoś niedzielący nic z jego twórcami.
